رويايي در جهنّم

اين نخستين اثر ادبي و داستاني بها ليلي است. او تصوّري دارد كه بسي كودكانه مي نمايد. و همانا در سايه و همزباني چنين وديعه اي است كه او خاطرات ِ خويش را بازنويسي مي كند. تصوّرات، غول هاي ذهني و اميد و آرزوهاي راوي در اين رابطه قابل بازنگري و تحليل و تجزيه است. در عينِ حال نمي توان از صراحتِ او در گفتار و صميميّت اش در بيانِ خاطره ها و فطري بودنِ زبان اش ترديدي داشت. او در اين رمان ِ آغازينش به شاعري مي ماند كه الهام خويش را از انبوهِ خاطراتِ خويش مي گيرد و اين الهام به برافروختن آتش در همان زادگاهِ او شبيه است كه به ويژه نسل جوان و برآمده از همان “جهنم” را به تماشا فرا مي خواند.